Nienke & Vietnam 2008: juli 2008

Nog ff een berichtje voordat ik aan mijn 3 vluchten tellende terugreis begin...

De afgelopen week is weer snel gegaan met een bezoekje aan het project van het MCNV kantoor in Nha Trang en onze eigen workshop in Phu Yen. Helaas kon die maar voor de helft gehouden worden. Mijn helft, want Quang die de planning en het vormen van de werkgroepen voor z'n rekening zou nemen zegde op het laatste moment af omdat z'n vrouw ziek was en hij het huishouden moest overnemen. Verder was er weer een hoop miscommunicatie bij de MCNV staf, dus zijn ook nog eens de verkeerde mensen uitgenodigd voor de workshop en is er uiteindelijk niets bereikt. Bah. Ik wou dat ik daar ook wat meer inzicht in had gehad :(.

Verder is het van iedereen afscheid nemen hier, het lijkt me nu wel wat definitiever dan vorig jaar. Ik had er toen stiekem al rekening meegehouden dat ik wel snel terug zou keren :). Nu heb ik geen zin meer om voor langere tijd weg te blijven, dus een vervolgmissie zal er niet in zitten denk ik. Jammer, ik zal Vietnam en het MCNV toch wel missen!

Ook ben ik nog op de valreep naar de waarzegger geweest hier, dat was al sinds vorig jaar het plan, maar het was er nog niet van gekomen. Of wij (Ha Lan en ik) waren te druk, of de waarzegger was te druk. Het is hier in Vietnam wel een fulltime baan namelijk. Iedereen gaat naar de waarzegger, zeker wanneer er belangrijke beslissingen genomen moeten worden. Trouwen moet je nl. wel in het goede jaar en maand doen, anders zal het een moeilijk huwelijk worden. Ook als je een huis bouwt, dan is het aan de waarzegger om te bepalen waar de voordeur komt en waar de keuken etc. Nou ja, handig is anders... Ik ging vooral voor de lol natuulrijk, ookal neem ik het stiekem ook wel een beetje serieus haha. Gelukkig ziet mijn toekomst er rooskleurig uit, elk jaar dat ik langer leef word ik ook gelukkiger schijnbaar. Nou waar moet dat heen dan?! Ben nu al supergelukkig :).

Tot snel in Nederland!
xxNienke

Heej allemaal! Tijd voor een kleine update, want het einde komt nu echt in zicht. De allerlaatste dag op kantoor in Dong Ha zit er alweer op, gisteren hebben we een afscheidsetentje voor Ellen gehad en ikzelf vertrek ook al over ruim een week! Ook de Engelse les, waar vooral Nini en Ellen heel actief naar toe gingen, was de laatste keer.

Natuurlijk gaan we dan geen les houden in het klaslokaal, mooie gelegenheid om naar het café te gaan, aldus Linh de docente, die liever niet al te veel werkt :). Nou ja, wel heel gezellig hoor, de sfeer is een zo een stuk losser natuurlijk en iedereen doet gewoon leuk mee met de gesprekken over koetjes en kalfjes... of eigenlijk over Nederland vaak, waar sommige mensen in de klas behoorlijk veel vanaf weten. Zo wist een man mij deze keer te vertellen dat Nederland onderzoek gaat doen naar het winnen van energie uit de stroming en de golven op zee. Wat lees ik de volgende ochtend op nu.nl?? Juist... Ongelofelijk hoor, ook hoe ver een polder precies beneden het zeeniveau ligt, zij weten het allemaal veel beter dan wij!

Het werd het café op het meer, onze favoriet, want natuurlijk wordt er dan sinh to gedronken! De beste in heel Vietnam, yumm :P.

Morgenochtend reizen Ha Lan en ik weer af naar Phu Yen waar we de volgende stap gaan zetten in het project: Het bespreken van alle data die verzameld is 2 weken geleden, dus welke factoren allemaal bijdragen aan het ondervoedingsprobleem en wat mogelijke oplossingen zijn, en het opzetten van werkgroepen die uiteindelijk elk gespecialiseerd zullen zijn in een bepaalde interventiestrategie. De groepen zijn gemengd, met leden van de provincie, de districten en de communes. Interventiestrategieen zijn bijv. het creeeren van meer inkomen, water & sanitatie management, of het behandelen van acute ondervoeding. De interviews en groepsdiscussies vond ik twee weken geleden niet bijzonder goed gaan, natuurlijk worden de interview- en communicatie skills ook nog even geevalueerd.

Capacity building is natuurlijk waar het allemaal om draait hier, en dat was ook goed terug te zien in een project dat de afgelopen 2 weken werd uitgevoerd door 4 dames uit NL. Vier kunstenaars om precies te zijn. En dat was wel iets heel nieuws! De kunstenaars hebben gewerkt met een groep fysiek gehandicapte kinderen uit de arme bergdistricten van Quang Tri. Ellen en ik, nogal gevormd (misvormd soms ja...) door de academische wereld en rationeel als de pest, waren bij de start van het project behoorlijk sceptisch... Waarom in godsnaam 2 hele weken uittrekken voor een kunstwerkje? Nogal verspilling van tijd en geld is het niet... Maar al snel werd duidelijk dat die 2 weken echt wel nodig waren en dat het natuurlijk vooral om het leerproces ging. Die kinderen die normaal niets mogen, niets menen te kunnen en amper gestimuleerd worden om iets te bereiken, ontwikkelden zich van een beetje ongelukkige, teruggetrokken wezentjes naar superuitbundige en creatieve kids die overlopen van zelfvertrouwen! En de kunst die gemaakt werd begon met een individuele tekening op papier en eindigde in gezamenlijke kunstwerken die zo in Parc Guelle zouden kunnen staan.