Ooww die dive bug toch!

Toen een van de divemasters in Brisbane 2 jaar geleden na afloop van de openwater-cursus heel enthousiast tegen ons riep dat we nu wel zeker geinfecteerd moesten zijn met de ‘dive bug’, durfde ik bijna niet toe te geven dat ik serieus geen idee had waar ze het over had... Maar nu weet ik het helemaal!! Ookal heb ik niet gek veel duiken gemaakt, het is sinds Bonaire regelmatig genoeg geweest om helemaal verslaafd te raken, na elke duik wordt het ook steeds erger. Hopeloos verliefd op de onderwaterwereld ben ik. Al die leuke vissen, hun bezigheden, de kleuren, grote scholen die om je heen draaien, en zelfs de nudibranches vind ik nu helemaal te gek! Je had me een jaar geleden nog moeten horen over die mini-naaktslakken en iedereen die er fan van is, haha. Maar ze zijn zo mooi!

En, ook niet onbelangrijk, het duiken zelf gaat me natuurlijk steeds beter af. Geen onhandig gecontroleerde buoyancy meer (drijfvermogen onderwater), ik kan steeds langer met m'n tank doen, heb steeds minder gewicht nodig om beneden te komen en te blijven... dadelijk word ik nog een echt vaardige duiker :). Fijn is ook dat wanneer je minder hoeft na te denken over je techniek en materiaal, je veel meer oog hebt voor alles om je heen. Echt super om zelf beesten te ontdekken die zich verschuilen in een stuk koraal, in plaats van dat je divemaster je voor is en je er op wijst. Sterker nog, mijn divemaster is gewoon een aantal keer langs murenes gezwommen terwijl ie niets opmerkte. Hoe kun je die beesten nou missen?

Helaas weer geen onderwaterfoto's genomen (ja, ik denk er ook gewoon niet aan...), maar ik heb effe een en ander van internet afgeplukt om te laten zien.




Zo'n duiktrip begint om 7 uur 's ochtends met een boottochtje van ongeveer 45 minuten naar een van de eilanden voor de kust van Nha Trang. De tweede dag gingen er ook twee gasten mee voor een introduik, op de foto krijgen ze een 'briefing' van een van de instructeurs. En ja, dikkerds passen ook in een wetsuit.


Meestal wordt er dan ergens in een baai voor anker gegaan, boven een koraalrif dat meestal niet dieper ligt dan 12-15 meter. Per duik is het weer een andere locatie. In dit gebied bij Nha Trang ben je nooit de enige, het stikt er van de duikers. Ergens jammer, ergens wel okee, want het houdt het lekker goedkoop.


En dan is het in het water springen en je naar beneden laten zakken samen met je dive buddy. Als je op een boot meegaat maak je meestal 2 of 3 duiken en moet je er binnen een uur (per duik) weer uit zijn. Anders kan je lijf de stikstof die opgehoopt wordt niet meer verwerken en da's niet zo gezond helaas. Tussen de duiken door moet je ook zeker 3 kwartier pauze houden.

Meestal doken we tot maximaal 18 meter, daar houdt het koraal en het leven er omheen een beetje op en het is daarmee ook de maximum diepte die ik officieel mag halen met m'n openwater-certificaat. Je zwemt dus langs/boven het rif, maar ook door zogenaamde 'swim-thru's'. Kleine grotten die gevormd zijn door rotsblokken die op elkaar terecht zijn gekomen. En dat is zoooo mooi!! Die swim-thru's zitten echt bomvol met vissen, zeker als je aan het begin zit, dan schijnt het licht er ook zo mooi doorheen!! Zie de foto, dit is een swim-thru waar ik ook doorheen ben gegaan.

Lionfish zijn vissen die je tijdens elke duik weer tegenkomt. In Vietnam zijn ze een stuk kleiner dan in Australie, maar net zo mooi. Wel afblijven, want ze zijn erg giftig.

En ik heb dus een paar mooie murenes gespot! Zulke mooie beesten, de foto hierboven is een white-mouth moray (de Nederlandse namen weet ik niet hoor...), die wij zagen waren denk ik niet langer dan een meter. Trouwens lang niet zo agressief als ik vroeger altijd dacht op Curacao, toen vluchtte ik altijd meteen het water uit als ik iets zag dat er op leek :). Je kunt ze best leuk onder de kin krabben als je wilt. Wel zorgen dat je een handschoen aanhebt.

Dit type zagen we ook, de giant moray, wel een slag groter ook. Deze soort wordt trouwens het meest gezien door duikers geloof ik. Mijn (Vietnamese) divemaster zat er echt met z'n neus bovenop, maar zag hem gewoon niet... ongelofelijk, hij was vast veel meer met de nudibranches bezig ofzo :). Die zag ie nl. al vanaf een kilometer, ookal zijn die beesten niet groter dan een paar mm of cm.

Verder zitten hier heel veel soorten anemonefish (van die Nemo's), bannerfish, scorpionfish, kreeftjes etc etc. Een grote octopus hebben we ook nog gezien, die was helemaal opgefokt omdat ie getreiterd werd door een visje. Hij vloog echt op steeds, zich groot makend en hij veranderde echt enorm van kleur. Van verschillende tinten bruin en paarszwart om zichzelf een schuilkleur te geven, tot spierwit om zich te verdedigen. Echt geweldig om er een beetje rond te hangen en het hele schouwspel te bekijken.

Als je nog benieuwd bent hoe een nudibranch er uit ziet, deze meneer heeft er heel veel heel mooi op de foto kunnen zetten: http://www.sergeyphoto.com/underwater/nudibranchs.html. Ze zijn echt zo grappig!

Nu hou ik er over op, over twee weken ga ik weer naar Nha Trang, wie weet zit er nog een laatste duiktochtje in...ik hoop het zo...

Chao, Nienke

Moe maar voldaan

Ha lezers, ik heb er een drukke anderhalve week opzitten, maar nu kan ik even lekker chillen in Nha Trang. Zaterdag reis ik weer terug naar Dong Ha en tot die tijd zal ik me hier goed vermaken met het eten van pasta en pizza, duiken, en hopelijk ook nog een bezoekje aan een MCNV-project dat in deze provincie loopt (Khanh Hoa, ja het vast niet allemaal te volgen... weet ik wel).

Ik gooi er maar een hoop foto's op, met wat omschrijving eromheen van wat ik allemaal gedaan heb de afgelopen 2 weken. Pak er even een kop koffie bij zou ik zeggen...

Het begon met een dagtripje naar twee grotten op twee uur rijden van Dong Ha. Deze liggen in een nationaal park van karstgebergte dat op de bekende lijst van UNESCO staat. Inderdaad een prachtig gebied (al niet mooier dan de rest van Vietnam, het hele land ziet er zo uit), en de grotten waren ook echt supermooi. Vooral echt enorm groot, je kon zo ver doorlopen! De ene grot lag op het niveau van de rivier, die stroomde er dan ook doorheen en we moesten met een bootje naar binnen.



De tweede lag 600 treden hoog erboven. De klim viel me op zich nog mee, we (Nini en ik) hadden mazzel dat het wat bewolkt was. Maar met 35 graden en een hoge luchtvochtigheidsgraad zweet je dan toch zoveel dat t lijkt alsof je onder de douche staat!



Prachtig uitzicht, het was absoluut de moeite waard. De poeltjes die je ziet in de rijstvelden zijn trouwens bomkraters van de oorlog nog. Die zie je niet alleen hier, maar in het hele midden van het land en echt overal.





Het boottochtje naar de grotten toe was ook mooi, veel mensen die de rivier gebruiken voor hun dagelijkse dingen als haren wassen, afwassen en hier de buffels laten badderen.

Nog een dagje werken tussendoor (een workshop 'active learning' geven aan de docenten van de secondary medical school hier, echt superleuk) en daarna alweer snel door naar Phu Yen! Een kleine provincie, met 3 bergdistricten waar nog veel arme mensen wonen. Omdat het hooguit 2 uur rijden is van het centrum van de provincie naar het centrum van zo'n district bleven Ha Lan en ik in een hotel in Tuy Hoa, de hoofdstad (okee, en omdat ik als westerling niet mag overnachten in de districten...).


Typisch Vietnamese stijl, 1 kamer breed :). Maar echt prima hotelletje, leuke familie die het runt enzo. Tuy Hoa is eigenlijk net zoiets als Dong Ha, een kleine provinciestad zonder toeristen, maar het is er zoveel relaxter! Het ligt ten eerste mooier, er is meer te doen, en het beste: de mensen zijn vriendelijker, beschaafder en laten me met rust! Heel fijn.


Lekker eten hebben ze hier natuurlijk ook, specialiteit van de streek is gedroogde rijstvellen (soort kroepoek), maar de gechopte eend met rijstsoep gaat er ook heeel goed in!



Verder ligt hier nog een heuvel met een oude Cham toren erop, een volk dat hier ooit machtig was en veel mooie steden en tempels had. Totdat de Chinezen kwamen, de huidige Vietnamese bevolking stamt daarvan af en de Cham zijn nu niet meer dan een etnische bevolkingsgroep in de bergdistricten die dus van minder dan een halve euro per dag moeten rondkomen.



Vanaf de heuvel heb je erg mooi uitzicht over Tuy Hoa. Er is rondom de toren dan ook een parkje aangelegd. De Tuy Hoa-ers wandelen na het werk in hun sportkleding de heuvel op en eenmaal boven gaan ze dan een paar minuten met hun armen in de rondte zwaaien. Zooo, portie beweging voor vandaag weer gehad! Haha, ze blijven echt raar.

Een erg groot voordeel van met Vietnamezen op pad zijn is dat je de beste Vietnamese tentjes en winkeltjes krijgt te zien. Dit geld niet alleen voor eten, maar ook voor traditionele Vietnamese kleding! We hebben echt veel lol gehad met jurken passen. Deze Ao Dai zoals het heet heb ik gekocht, samen met een overjas en een hoedje. Het was (is) mijn plan om het als carnavalskostuum te gebruiken, dus ik heb het allemaal nog wat ruimer laten maken zodat er een trui onderaank kan. Maar eigenlijk is ie daar gewoon te mooi voor!!



We begonnen vorige week met een bezoek aan een dorp waar ze net de halfjaarlijkse weeg-sessie hielden. Dit is voor alle kinderen tot 5 jaar oud, om ze in de gaten te houden en ondervoeding tijdig te ontdekken zodat ze behandeld kunnen worden. Ten minste, dat is het idee. In de praktijk is het verplicht routinewerk zonder verder gevolg. Een initiatief van UNICEF dat sinds de jaren 80 in de meeste ontwikkelingslanden gedaan wordt in elk geval.





De kinderen worden op een standaard weegschaal gezet die normaal op de markt gebruikt wordt om vlees/fruit te wegen etc. Al dan niet met kuipje voor de babies.

Daarna hebben we een training gegeven aan 'health workers' van verschillende niveaus om hen een baseline survey te laten uitvoeren voor ons. Weer capacity building he. Maar het viel nog niet mee, ik heb er zelf ook een hoop van geleerd. Vooral het personeel uit de communes snapte toch niet helemaal wat nou de bedoeling was, ze zijn ook zo bazig naar de dorpelingen toe, willen ze vanalles aanpraten, en dit deden ze dus ook tijdens de interviews. Niet bepaald de ideale manier om meningen en kennis te peilen.

Na de training gingen Ha Lan en ik ook zelf naar de dorpen toe om te helpen bij de baseline survey en toezicht te houden of alles wel goed ging.



Een voorbeeld van een commune health station. Ohja: een provincie bestaat uit districten, een district is onderverdeeld in communes en een commune bestaat uit een handjevol dorpen. De grootte van een dorp verschilt van 60 tot soms wel een paar honderd (of zelfs 1000 in een geval) huishoudens.


Zo ziet de siesta er uit :).



Een groepje moeders voert een opdracht uit tijdens een groepsdiscussie.



Voorbeeld van massamedia rond het commune health station.

De (heren)kapper in een dorp

En Ha Lan en ik op de trap bij een dorpshoofd.

Nu ben ik dus weer in Nha Trang, fijn om weer terug te zijn. Ik kan een fietsje lenen van het hotel, er is een prima wireless verbinding en ik kan twee dagen achter elkaar gaan duiken!! Ik heb er superveel zin in, morgen dus wel weer belachelijk vroeg opstaan helaas. Dat heb ik de afgelopen anderhalve week al moeten doen, de wallen onder m'n ogen bestaan inmiddels uit 3 lagen en dus had ik eigenlijk gehoopt op wat uitslapen hier, maar de kans om te gaan duiken wil ik toch niet laten liggen!

Bedtijd voor mij nu, tot een volgende keer!

Liefs, Nienke

Het project - Deel 2

Hallo daar, ik zou nog wat meer uitleggen over het plan de campagne:

Ten eerste willen we natuurlijk het percentage ondervoeding (zowel acute als chronische ondervoeding, weet je nog) bij deze mensen flink terugdringen, daar wordt alles op gebaseerd. Nu is het stokpaardje van het MCNV het ‘Community Management Health Development’ programma (CMHD), wat inhoudt dat je de mensen waarbij het probleem bestaat, zelf het probleem laat identificeren en ook zelf met oplossingen laat komen. Hier moet dan ook nog eens een duurzaam model uit voortkomen, zodat het uiteindelijk zonder de begeleiding van het MCNV kan worden voortgezet. Klinkt allemaal heel mooi, maar het is niet bepaald praktisch vind ik. Daar kan ik nog wel verder over uitweiden, maar dat is nu niet helemaal nodig J. De basis gebruiken we wel: Je laat de mensen zelf meedenken over hun problemen, kritiek leveren op het beleid er omheen en wat er aan gedaan kan worden. Met andere woorden, de groepen onderaan het zorgsysteem krijgen zo meer inspraak. We willen dan ook met dit project de mensen van de provincie er van overtuigen dat deze benadering geintegreerd zou moeten worden met de activiteiten van het bestaande nationale programma, zodat dit een meer ‘bottom-up’ werkwijze krijgt ipv ‘top-down’. Zo wordt de hulp die geleverd wordt specifieker voor deze groep mensen (alleen al voorlichting in de eigen taal ipv het Vietnamees zou veel uitmaken) en hopelijk wordt de situatie daarmee verbeterd.

Daar op doorgaand proberen we samen met de lokale en provinciale gezondheidsdients manieren te vinden om mensen meer kennis van (baby/kinder-)voeding bij te brengen en dus ook meer besef van hoe belangrijk goede voeding wel niet is. Daarbij willen we ook graag zorg-gerelateerd gedrag veranderen (zoals de kinderen niet de hele dag alleen thuis laten), en zorgen dat er goede maaltijden gemaakt worden. Klinkt ook leuk allemaal, maar zolang er geen voedselzekerheid is (geen lokale of betaalbare producten, weinig variatie) heb je hier helemaal niks aan. Bovendien houden de meeste mensen graag vast aan hun gewoontes en is het sowieso extreem moeilijk om gedrag te veranderen.

Daarom is het in de eerste plaats van belang om voedselzekerheid te verkrijgen en dit bereik je weer door aandacht te besteden aan landbouwmethoden, landgebruik, generatie van inkomen etc. Hier zijn ook programma’s voor, maar totdat dat eens echt effect heeft loopt iedereen natuurlijk nog steeds met het voedingsprobleem rond. Ik verwacht dus ook dat een van de strategieen die ontwikkeld gaat worden het extra voeden en opvangen van ondervoedde kinderen wordt. Op die manier krijgen die extra energie en voedingsstoffen binnen, totdat de sociaal-economische status van de families zodanig verbeterd is dat het percentage ondervoeding ook afneemt. Maar dat gaan we de komende twee weken ondervinden. Maandag beginnen we echt in de provincie (Phu Yen), waar we dan anderhalve week aan het werk zijn om alle ideeen en visies te verzamelen. Dan doen we door middel van interviews en groepsdiscussies, net als vorig jaar eigenlijk, met veel visualisatietechnieken. Hoe dat er in de praktijk uitziet zal ik dan wel laten zien.

Liefs

Aaaah Hoi An....

Met mijn laatste post heb ik waarschijnlijk de indruk gewekt dat ik toch wel aan het werk ben hier, grote kans dat ik jullie nu weer aan het twijfelen breng :P. Afgelopen weekend had ik namelijk kans om een extra dagje vrij te nemen, dus heb ik maar de trein gepakt naar Hoi An! (Mooiste treinroute in heel het land trouwens!) Geen zorgen, voor de rest van de tijd dat ik hier nog zit zal ik waarschijnlijk omkomen in het werk, dus geen leuke uitstapjes meer...

Wanneer je al dat tl-licht in Vietnam beu bent, is Hoi An de plek om naar toe te komen, het is zo’n charmant dorpje. Ik ben er sinds vorig jaar al helemaal verliefd op. Het oude centrum doet zowel koloniaal Frans als ouderwets Chinees aan en ik had er totaal geen moeite mee om net als vorig jaar lekker decadent te doen. Veel mooie oude huizen, een kabbelend riviertje, het strand op steenworp afstand, en natuurlijk honderden kleermakers, schoenmakers en lampionverkopers. Ook deze keer weer een doosje kleren naar Nederland gestuurd (Marike, over twee weken heb je je mooie knalrode houtje-touwtje jas binnen hoor!!), naast de verzoekjes die er lagen kon ik het zelf natuurlijk ook niet laten om wat op maat te laten maken! :).

Natuurlijk heb ik ook gedoken, echt fantastisch weer! Ik raak echt meer en meer verslaafd er aan, hopelijk kan ik over twee weken weer, wanneer ik in Nha Trang moet zijn (zoveel goede duikcentra zijn er helaas niet in Vietnam...). Ik had wel mazzel, het zicht onderwater was de afgelopen tijd maar zo’n 5 meter geweest steeds, maar afgelopen weekend werd het weer beter, en hadden we in de baai wel 20 meter zicht :). Mooi joh. Wel totaal anders dan Bonaire, hier zijn relatief weinig vissen te zien, maar wel veel anemonen (met van die lekker agressieve Nemo-visjes, erg leuk om ze uit te lokken), zeesterren en zacht koraal. Die combi vormde een heel sprookjesachtig landschap. Volgende keer toch eens een cameraatje meenemen.

Van onderwater dus geen foto’s om te laten zien, wel van daarboven:

Het oude centrum aan de rivier

Een mandenhandelaar

Veel lampionverkopers

En nog veel meer kleermakers, meestal in mooie oude pandjes

Vissersbootjes op het strand

De vissers zelf lagen in het water