Tam Biet Vietnam!!

Nog ff een berichtje voordat ik aan mijn 3 vluchten tellende terugreis begin...

De afgelopen week is weer snel gegaan met een bezoekje aan het project van het MCNV kantoor in Nha Trang en onze eigen workshop in Phu Yen. Helaas kon die maar voor de helft gehouden worden. Mijn helft, want Quang die de planning en het vormen van de werkgroepen voor z'n rekening zou nemen zegde op het laatste moment af omdat z'n vrouw ziek was en hij het huishouden moest overnemen. Verder was er weer een hoop miscommunicatie bij de MCNV staf, dus zijn ook nog eens de verkeerde mensen uitgenodigd voor de workshop en is er uiteindelijk niets bereikt. Bah. Ik wou dat ik daar ook wat meer inzicht in had gehad :(.

Verder is het van iedereen afscheid nemen hier, het lijkt me nu wel wat definitiever dan vorig jaar. Ik had er toen stiekem al rekening meegehouden dat ik wel snel terug zou keren :). Nu heb ik geen zin meer om voor langere tijd weg te blijven, dus een vervolgmissie zal er niet in zitten denk ik. Jammer, ik zal Vietnam en het MCNV toch wel missen!

Ook ben ik nog op de valreep naar de waarzegger geweest hier, dat was al sinds vorig jaar het plan, maar het was er nog niet van gekomen. Of wij (Ha Lan en ik) waren te druk, of de waarzegger was te druk. Het is hier in Vietnam wel een fulltime baan namelijk. Iedereen gaat naar de waarzegger, zeker wanneer er belangrijke beslissingen genomen moeten worden. Trouwen moet je nl. wel in het goede jaar en maand doen, anders zal het een moeilijk huwelijk worden. Ook als je een huis bouwt, dan is het aan de waarzegger om te bepalen waar de voordeur komt en waar de keuken etc. Nou ja, handig is anders... Ik ging vooral voor de lol natuulrijk, ookal neem ik het stiekem ook wel een beetje serieus haha. Gelukkig ziet mijn toekomst er rooskleurig uit, elk jaar dat ik langer leef word ik ook gelukkiger schijnbaar. Nou waar moet dat heen dan?! Ben nu al supergelukkig :).

Tot snel in Nederland!
xxNienke

Een kleine update

Heej allemaal! Tijd voor een kleine update, want het einde komt nu echt in zicht. De allerlaatste dag op kantoor in Dong Ha zit er alweer op, gisteren hebben we een afscheidsetentje voor Ellen gehad en ikzelf vertrek ook al over ruim een week! Ook de Engelse les, waar vooral Nini en Ellen heel actief naar toe gingen, was de laatste keer.




Natuurlijk gaan we dan geen les houden in het klaslokaal, mooie gelegenheid om naar het café te gaan, aldus Linh de docente, die liever niet al te veel werkt :). Nou ja, wel heel gezellig hoor, de sfeer is een zo een stuk losser natuurlijk en iedereen doet gewoon leuk mee met de gesprekken over koetjes en kalfjes... of eigenlijk over Nederland vaak, waar sommige mensen in de klas behoorlijk veel vanaf weten. Zo wist een man mij deze keer te vertellen dat Nederland onderzoek gaat doen naar het winnen van energie uit de stroming en de golven op zee. Wat lees ik de volgende ochtend op nu.nl?? Juist... Ongelofelijk hoor, ook hoe ver een polder precies beneden het zeeniveau ligt, zij weten het allemaal veel beter dan wij!


Het werd het café op het meer, onze favoriet, want natuurlijk wordt er dan sinh to gedronken! De beste in heel Vietnam, yumm :P.


Morgenochtend reizen Ha Lan en ik weer af naar Phu Yen waar we de volgende stap gaan zetten in het project: Het bespreken van alle data die verzameld is 2 weken geleden, dus welke factoren allemaal bijdragen aan het ondervoedingsprobleem en wat mogelijke oplossingen zijn, en het opzetten van werkgroepen die uiteindelijk elk gespecialiseerd zullen zijn in een bepaalde interventiestrategie. De groepen zijn gemengd, met leden van de provincie, de districten en de communes. Interventiestrategieen zijn bijv. het creeeren van meer inkomen, water & sanitatie management, of het behandelen van acute ondervoeding. De interviews en groepsdiscussies vond ik twee weken geleden niet bijzonder goed gaan, natuurlijk worden de interview- en communicatie skills ook nog even geevalueerd.

Capacity building is natuurlijk waar het allemaal om draait hier, en dat was ook goed terug te zien in een project dat de afgelopen 2 weken werd uitgevoerd door 4 dames uit NL. Vier kunstenaars om precies te zijn. En dat was wel iets heel nieuws! De kunstenaars hebben gewerkt met een groep fysiek gehandicapte kinderen uit de arme bergdistricten van Quang Tri. Ellen en ik, nogal gevormd (misvormd soms ja...) door de academische wereld en rationeel als de pest, waren bij de start van het project behoorlijk sceptisch... Waarom in godsnaam 2 hele weken uittrekken voor een kunstwerkje? Nogal verspilling van tijd en geld is het niet... Maar al snel werd duidelijk dat die 2 weken echt wel nodig waren en dat het natuurlijk vooral om het leerproces ging. Die kinderen die normaal niets mogen, niets menen te kunnen en amper gestimuleerd worden om iets te bereiken, ontwikkelden zich van een beetje ongelukkige, teruggetrokken wezentjes naar superuitbundige en creatieve kids die overlopen van zelfvertrouwen! En de kunst die gemaakt werd begon met een individuele tekening op papier en eindigde in gezamenlijke kunstwerken die zo in Parc Guelle zouden kunnen staan.

Dag 2, eigen 'huizen' bouwen met wat er in het park te vinden is.

Maar al snel werd het groots en gezamenlijk werk...

We can do it!!

Echt superleuk om te zien, wel weer een heel anders soort project dan waar ik bekend mee ben!

Nu moet ik maar eens m'n tas in gaan pakken, morgen alweer om 4 uur op... yuk.

Groetjes uit een nog steeds erg zonnig en stoffig Vietnam!

xNienke

Ooww die dive bug toch!

Toen een van de divemasters in Brisbane 2 jaar geleden na afloop van de openwater-cursus heel enthousiast tegen ons riep dat we nu wel zeker geinfecteerd moesten zijn met de ‘dive bug’, durfde ik bijna niet toe te geven dat ik serieus geen idee had waar ze het over had... Maar nu weet ik het helemaal!! Ookal heb ik niet gek veel duiken gemaakt, het is sinds Bonaire regelmatig genoeg geweest om helemaal verslaafd te raken, na elke duik wordt het ook steeds erger. Hopeloos verliefd op de onderwaterwereld ben ik. Al die leuke vissen, hun bezigheden, de kleuren, grote scholen die om je heen draaien, en zelfs de nudibranches vind ik nu helemaal te gek! Je had me een jaar geleden nog moeten horen over die mini-naaktslakken en iedereen die er fan van is, haha. Maar ze zijn zo mooi!

En, ook niet onbelangrijk, het duiken zelf gaat me natuurlijk steeds beter af. Geen onhandig gecontroleerde buoyancy meer (drijfvermogen onderwater), ik kan steeds langer met m'n tank doen, heb steeds minder gewicht nodig om beneden te komen en te blijven... dadelijk word ik nog een echt vaardige duiker :). Fijn is ook dat wanneer je minder hoeft na te denken over je techniek en materiaal, je veel meer oog hebt voor alles om je heen. Echt super om zelf beesten te ontdekken die zich verschuilen in een stuk koraal, in plaats van dat je divemaster je voor is en je er op wijst. Sterker nog, mijn divemaster is gewoon een aantal keer langs murenes gezwommen terwijl ie niets opmerkte. Hoe kun je die beesten nou missen?

Helaas weer geen onderwaterfoto's genomen (ja, ik denk er ook gewoon niet aan...), maar ik heb effe een en ander van internet afgeplukt om te laten zien.




Zo'n duiktrip begint om 7 uur 's ochtends met een boottochtje van ongeveer 45 minuten naar een van de eilanden voor de kust van Nha Trang. De tweede dag gingen er ook twee gasten mee voor een introduik, op de foto krijgen ze een 'briefing' van een van de instructeurs. En ja, dikkerds passen ook in een wetsuit.


Meestal wordt er dan ergens in een baai voor anker gegaan, boven een koraalrif dat meestal niet dieper ligt dan 12-15 meter. Per duik is het weer een andere locatie. In dit gebied bij Nha Trang ben je nooit de enige, het stikt er van de duikers. Ergens jammer, ergens wel okee, want het houdt het lekker goedkoop.


En dan is het in het water springen en je naar beneden laten zakken samen met je dive buddy. Als je op een boot meegaat maak je meestal 2 of 3 duiken en moet je er binnen een uur (per duik) weer uit zijn. Anders kan je lijf de stikstof die opgehoopt wordt niet meer verwerken en da's niet zo gezond helaas. Tussen de duiken door moet je ook zeker 3 kwartier pauze houden.

Meestal doken we tot maximaal 18 meter, daar houdt het koraal en het leven er omheen een beetje op en het is daarmee ook de maximum diepte die ik officieel mag halen met m'n openwater-certificaat. Je zwemt dus langs/boven het rif, maar ook door zogenaamde 'swim-thru's'. Kleine grotten die gevormd zijn door rotsblokken die op elkaar terecht zijn gekomen. En dat is zoooo mooi!! Die swim-thru's zitten echt bomvol met vissen, zeker als je aan het begin zit, dan schijnt het licht er ook zo mooi doorheen!! Zie de foto, dit is een swim-thru waar ik ook doorheen ben gegaan.

Lionfish zijn vissen die je tijdens elke duik weer tegenkomt. In Vietnam zijn ze een stuk kleiner dan in Australie, maar net zo mooi. Wel afblijven, want ze zijn erg giftig.

En ik heb dus een paar mooie murenes gespot! Zulke mooie beesten, de foto hierboven is een white-mouth moray (de Nederlandse namen weet ik niet hoor...), die wij zagen waren denk ik niet langer dan een meter. Trouwens lang niet zo agressief als ik vroeger altijd dacht op Curacao, toen vluchtte ik altijd meteen het water uit als ik iets zag dat er op leek :). Je kunt ze best leuk onder de kin krabben als je wilt. Wel zorgen dat je een handschoen aanhebt.

Dit type zagen we ook, de giant moray, wel een slag groter ook. Deze soort wordt trouwens het meest gezien door duikers geloof ik. Mijn (Vietnamese) divemaster zat er echt met z'n neus bovenop, maar zag hem gewoon niet... ongelofelijk, hij was vast veel meer met de nudibranches bezig ofzo :). Die zag ie nl. al vanaf een kilometer, ookal zijn die beesten niet groter dan een paar mm of cm.

Verder zitten hier heel veel soorten anemonefish (van die Nemo's), bannerfish, scorpionfish, kreeftjes etc etc. Een grote octopus hebben we ook nog gezien, die was helemaal opgefokt omdat ie getreiterd werd door een visje. Hij vloog echt op steeds, zich groot makend en hij veranderde echt enorm van kleur. Van verschillende tinten bruin en paarszwart om zichzelf een schuilkleur te geven, tot spierwit om zich te verdedigen. Echt geweldig om er een beetje rond te hangen en het hele schouwspel te bekijken.

Als je nog benieuwd bent hoe een nudibranch er uit ziet, deze meneer heeft er heel veel heel mooi op de foto kunnen zetten: http://www.sergeyphoto.com/underwater/nudibranchs.html. Ze zijn echt zo grappig!

Nu hou ik er over op, over twee weken ga ik weer naar Nha Trang, wie weet zit er nog een laatste duiktochtje in...ik hoop het zo...

Chao, Nienke