Tam Biet Vietnam!!

Nog ff een berichtje voordat ik aan mijn 3 vluchten tellende terugreis begin...

De afgelopen week is weer snel gegaan met een bezoekje aan het project van het MCNV kantoor in Nha Trang en onze eigen workshop in Phu Yen. Helaas kon die maar voor de helft gehouden worden. Mijn helft, want Quang die de planning en het vormen van de werkgroepen voor z'n rekening zou nemen zegde op het laatste moment af omdat z'n vrouw ziek was en hij het huishouden moest overnemen. Verder was er weer een hoop miscommunicatie bij de MCNV staf, dus zijn ook nog eens de verkeerde mensen uitgenodigd voor de workshop en is er uiteindelijk niets bereikt. Bah. Ik wou dat ik daar ook wat meer inzicht in had gehad :(.

Verder is het van iedereen afscheid nemen hier, het lijkt me nu wel wat definitiever dan vorig jaar. Ik had er toen stiekem al rekening meegehouden dat ik wel snel terug zou keren :). Nu heb ik geen zin meer om voor langere tijd weg te blijven, dus een vervolgmissie zal er niet in zitten denk ik. Jammer, ik zal Vietnam en het MCNV toch wel missen!

Ook ben ik nog op de valreep naar de waarzegger geweest hier, dat was al sinds vorig jaar het plan, maar het was er nog niet van gekomen. Of wij (Ha Lan en ik) waren te druk, of de waarzegger was te druk. Het is hier in Vietnam wel een fulltime baan namelijk. Iedereen gaat naar de waarzegger, zeker wanneer er belangrijke beslissingen genomen moeten worden. Trouwen moet je nl. wel in het goede jaar en maand doen, anders zal het een moeilijk huwelijk worden. Ook als je een huis bouwt, dan is het aan de waarzegger om te bepalen waar de voordeur komt en waar de keuken etc. Nou ja, handig is anders... Ik ging vooral voor de lol natuulrijk, ookal neem ik het stiekem ook wel een beetje serieus haha. Gelukkig ziet mijn toekomst er rooskleurig uit, elk jaar dat ik langer leef word ik ook gelukkiger schijnbaar. Nou waar moet dat heen dan?! Ben nu al supergelukkig :).

Tot snel in Nederland!
xxNienke

Een kleine update

Heej allemaal! Tijd voor een kleine update, want het einde komt nu echt in zicht. De allerlaatste dag op kantoor in Dong Ha zit er alweer op, gisteren hebben we een afscheidsetentje voor Ellen gehad en ikzelf vertrek ook al over ruim een week! Ook de Engelse les, waar vooral Nini en Ellen heel actief naar toe gingen, was de laatste keer.




Natuurlijk gaan we dan geen les houden in het klaslokaal, mooie gelegenheid om naar het café te gaan, aldus Linh de docente, die liever niet al te veel werkt :). Nou ja, wel heel gezellig hoor, de sfeer is een zo een stuk losser natuurlijk en iedereen doet gewoon leuk mee met de gesprekken over koetjes en kalfjes... of eigenlijk over Nederland vaak, waar sommige mensen in de klas behoorlijk veel vanaf weten. Zo wist een man mij deze keer te vertellen dat Nederland onderzoek gaat doen naar het winnen van energie uit de stroming en de golven op zee. Wat lees ik de volgende ochtend op nu.nl?? Juist... Ongelofelijk hoor, ook hoe ver een polder precies beneden het zeeniveau ligt, zij weten het allemaal veel beter dan wij!


Het werd het café op het meer, onze favoriet, want natuurlijk wordt er dan sinh to gedronken! De beste in heel Vietnam, yumm :P.


Morgenochtend reizen Ha Lan en ik weer af naar Phu Yen waar we de volgende stap gaan zetten in het project: Het bespreken van alle data die verzameld is 2 weken geleden, dus welke factoren allemaal bijdragen aan het ondervoedingsprobleem en wat mogelijke oplossingen zijn, en het opzetten van werkgroepen die uiteindelijk elk gespecialiseerd zullen zijn in een bepaalde interventiestrategie. De groepen zijn gemengd, met leden van de provincie, de districten en de communes. Interventiestrategieen zijn bijv. het creeeren van meer inkomen, water & sanitatie management, of het behandelen van acute ondervoeding. De interviews en groepsdiscussies vond ik twee weken geleden niet bijzonder goed gaan, natuurlijk worden de interview- en communicatie skills ook nog even geevalueerd.

Capacity building is natuurlijk waar het allemaal om draait hier, en dat was ook goed terug te zien in een project dat de afgelopen 2 weken werd uitgevoerd door 4 dames uit NL. Vier kunstenaars om precies te zijn. En dat was wel iets heel nieuws! De kunstenaars hebben gewerkt met een groep fysiek gehandicapte kinderen uit de arme bergdistricten van Quang Tri. Ellen en ik, nogal gevormd (misvormd soms ja...) door de academische wereld en rationeel als de pest, waren bij de start van het project behoorlijk sceptisch... Waarom in godsnaam 2 hele weken uittrekken voor een kunstwerkje? Nogal verspilling van tijd en geld is het niet... Maar al snel werd duidelijk dat die 2 weken echt wel nodig waren en dat het natuurlijk vooral om het leerproces ging. Die kinderen die normaal niets mogen, niets menen te kunnen en amper gestimuleerd worden om iets te bereiken, ontwikkelden zich van een beetje ongelukkige, teruggetrokken wezentjes naar superuitbundige en creatieve kids die overlopen van zelfvertrouwen! En de kunst die gemaakt werd begon met een individuele tekening op papier en eindigde in gezamenlijke kunstwerken die zo in Parc Guelle zouden kunnen staan.

Dag 2, eigen 'huizen' bouwen met wat er in het park te vinden is.

Maar al snel werd het groots en gezamenlijk werk...

We can do it!!

Echt superleuk om te zien, wel weer een heel anders soort project dan waar ik bekend mee ben!

Nu moet ik maar eens m'n tas in gaan pakken, morgen alweer om 4 uur op... yuk.

Groetjes uit een nog steeds erg zonnig en stoffig Vietnam!

xNienke

Ooww die dive bug toch!

Toen een van de divemasters in Brisbane 2 jaar geleden na afloop van de openwater-cursus heel enthousiast tegen ons riep dat we nu wel zeker geinfecteerd moesten zijn met de ‘dive bug’, durfde ik bijna niet toe te geven dat ik serieus geen idee had waar ze het over had... Maar nu weet ik het helemaal!! Ookal heb ik niet gek veel duiken gemaakt, het is sinds Bonaire regelmatig genoeg geweest om helemaal verslaafd te raken, na elke duik wordt het ook steeds erger. Hopeloos verliefd op de onderwaterwereld ben ik. Al die leuke vissen, hun bezigheden, de kleuren, grote scholen die om je heen draaien, en zelfs de nudibranches vind ik nu helemaal te gek! Je had me een jaar geleden nog moeten horen over die mini-naaktslakken en iedereen die er fan van is, haha. Maar ze zijn zo mooi!

En, ook niet onbelangrijk, het duiken zelf gaat me natuurlijk steeds beter af. Geen onhandig gecontroleerde buoyancy meer (drijfvermogen onderwater), ik kan steeds langer met m'n tank doen, heb steeds minder gewicht nodig om beneden te komen en te blijven... dadelijk word ik nog een echt vaardige duiker :). Fijn is ook dat wanneer je minder hoeft na te denken over je techniek en materiaal, je veel meer oog hebt voor alles om je heen. Echt super om zelf beesten te ontdekken die zich verschuilen in een stuk koraal, in plaats van dat je divemaster je voor is en je er op wijst. Sterker nog, mijn divemaster is gewoon een aantal keer langs murenes gezwommen terwijl ie niets opmerkte. Hoe kun je die beesten nou missen?

Helaas weer geen onderwaterfoto's genomen (ja, ik denk er ook gewoon niet aan...), maar ik heb effe een en ander van internet afgeplukt om te laten zien.




Zo'n duiktrip begint om 7 uur 's ochtends met een boottochtje van ongeveer 45 minuten naar een van de eilanden voor de kust van Nha Trang. De tweede dag gingen er ook twee gasten mee voor een introduik, op de foto krijgen ze een 'briefing' van een van de instructeurs. En ja, dikkerds passen ook in een wetsuit.


Meestal wordt er dan ergens in een baai voor anker gegaan, boven een koraalrif dat meestal niet dieper ligt dan 12-15 meter. Per duik is het weer een andere locatie. In dit gebied bij Nha Trang ben je nooit de enige, het stikt er van de duikers. Ergens jammer, ergens wel okee, want het houdt het lekker goedkoop.


En dan is het in het water springen en je naar beneden laten zakken samen met je dive buddy. Als je op een boot meegaat maak je meestal 2 of 3 duiken en moet je er binnen een uur (per duik) weer uit zijn. Anders kan je lijf de stikstof die opgehoopt wordt niet meer verwerken en da's niet zo gezond helaas. Tussen de duiken door moet je ook zeker 3 kwartier pauze houden.

Meestal doken we tot maximaal 18 meter, daar houdt het koraal en het leven er omheen een beetje op en het is daarmee ook de maximum diepte die ik officieel mag halen met m'n openwater-certificaat. Je zwemt dus langs/boven het rif, maar ook door zogenaamde 'swim-thru's'. Kleine grotten die gevormd zijn door rotsblokken die op elkaar terecht zijn gekomen. En dat is zoooo mooi!! Die swim-thru's zitten echt bomvol met vissen, zeker als je aan het begin zit, dan schijnt het licht er ook zo mooi doorheen!! Zie de foto, dit is een swim-thru waar ik ook doorheen ben gegaan.

Lionfish zijn vissen die je tijdens elke duik weer tegenkomt. In Vietnam zijn ze een stuk kleiner dan in Australie, maar net zo mooi. Wel afblijven, want ze zijn erg giftig.

En ik heb dus een paar mooie murenes gespot! Zulke mooie beesten, de foto hierboven is een white-mouth moray (de Nederlandse namen weet ik niet hoor...), die wij zagen waren denk ik niet langer dan een meter. Trouwens lang niet zo agressief als ik vroeger altijd dacht op Curacao, toen vluchtte ik altijd meteen het water uit als ik iets zag dat er op leek :). Je kunt ze best leuk onder de kin krabben als je wilt. Wel zorgen dat je een handschoen aanhebt.

Dit type zagen we ook, de giant moray, wel een slag groter ook. Deze soort wordt trouwens het meest gezien door duikers geloof ik. Mijn (Vietnamese) divemaster zat er echt met z'n neus bovenop, maar zag hem gewoon niet... ongelofelijk, hij was vast veel meer met de nudibranches bezig ofzo :). Die zag ie nl. al vanaf een kilometer, ookal zijn die beesten niet groter dan een paar mm of cm.

Verder zitten hier heel veel soorten anemonefish (van die Nemo's), bannerfish, scorpionfish, kreeftjes etc etc. Een grote octopus hebben we ook nog gezien, die was helemaal opgefokt omdat ie getreiterd werd door een visje. Hij vloog echt op steeds, zich groot makend en hij veranderde echt enorm van kleur. Van verschillende tinten bruin en paarszwart om zichzelf een schuilkleur te geven, tot spierwit om zich te verdedigen. Echt geweldig om er een beetje rond te hangen en het hele schouwspel te bekijken.

Als je nog benieuwd bent hoe een nudibranch er uit ziet, deze meneer heeft er heel veel heel mooi op de foto kunnen zetten: http://www.sergeyphoto.com/underwater/nudibranchs.html. Ze zijn echt zo grappig!

Nu hou ik er over op, over twee weken ga ik weer naar Nha Trang, wie weet zit er nog een laatste duiktochtje in...ik hoop het zo...

Chao, Nienke

Moe maar voldaan

Ha lezers, ik heb er een drukke anderhalve week opzitten, maar nu kan ik even lekker chillen in Nha Trang. Zaterdag reis ik weer terug naar Dong Ha en tot die tijd zal ik me hier goed vermaken met het eten van pasta en pizza, duiken, en hopelijk ook nog een bezoekje aan een MCNV-project dat in deze provincie loopt (Khanh Hoa, ja het vast niet allemaal te volgen... weet ik wel).

Ik gooi er maar een hoop foto's op, met wat omschrijving eromheen van wat ik allemaal gedaan heb de afgelopen 2 weken. Pak er even een kop koffie bij zou ik zeggen...

Het begon met een dagtripje naar twee grotten op twee uur rijden van Dong Ha. Deze liggen in een nationaal park van karstgebergte dat op de bekende lijst van UNESCO staat. Inderdaad een prachtig gebied (al niet mooier dan de rest van Vietnam, het hele land ziet er zo uit), en de grotten waren ook echt supermooi. Vooral echt enorm groot, je kon zo ver doorlopen! De ene grot lag op het niveau van de rivier, die stroomde er dan ook doorheen en we moesten met een bootje naar binnen.



De tweede lag 600 treden hoog erboven. De klim viel me op zich nog mee, we (Nini en ik) hadden mazzel dat het wat bewolkt was. Maar met 35 graden en een hoge luchtvochtigheidsgraad zweet je dan toch zoveel dat t lijkt alsof je onder de douche staat!



Prachtig uitzicht, het was absoluut de moeite waard. De poeltjes die je ziet in de rijstvelden zijn trouwens bomkraters van de oorlog nog. Die zie je niet alleen hier, maar in het hele midden van het land en echt overal.





Het boottochtje naar de grotten toe was ook mooi, veel mensen die de rivier gebruiken voor hun dagelijkse dingen als haren wassen, afwassen en hier de buffels laten badderen.

Nog een dagje werken tussendoor (een workshop 'active learning' geven aan de docenten van de secondary medical school hier, echt superleuk) en daarna alweer snel door naar Phu Yen! Een kleine provincie, met 3 bergdistricten waar nog veel arme mensen wonen. Omdat het hooguit 2 uur rijden is van het centrum van de provincie naar het centrum van zo'n district bleven Ha Lan en ik in een hotel in Tuy Hoa, de hoofdstad (okee, en omdat ik als westerling niet mag overnachten in de districten...).


Typisch Vietnamese stijl, 1 kamer breed :). Maar echt prima hotelletje, leuke familie die het runt enzo. Tuy Hoa is eigenlijk net zoiets als Dong Ha, een kleine provinciestad zonder toeristen, maar het is er zoveel relaxter! Het ligt ten eerste mooier, er is meer te doen, en het beste: de mensen zijn vriendelijker, beschaafder en laten me met rust! Heel fijn.


Lekker eten hebben ze hier natuurlijk ook, specialiteit van de streek is gedroogde rijstvellen (soort kroepoek), maar de gechopte eend met rijstsoep gaat er ook heeel goed in!



Verder ligt hier nog een heuvel met een oude Cham toren erop, een volk dat hier ooit machtig was en veel mooie steden en tempels had. Totdat de Chinezen kwamen, de huidige Vietnamese bevolking stamt daarvan af en de Cham zijn nu niet meer dan een etnische bevolkingsgroep in de bergdistricten die dus van minder dan een halve euro per dag moeten rondkomen.



Vanaf de heuvel heb je erg mooi uitzicht over Tuy Hoa. Er is rondom de toren dan ook een parkje aangelegd. De Tuy Hoa-ers wandelen na het werk in hun sportkleding de heuvel op en eenmaal boven gaan ze dan een paar minuten met hun armen in de rondte zwaaien. Zooo, portie beweging voor vandaag weer gehad! Haha, ze blijven echt raar.

Een erg groot voordeel van met Vietnamezen op pad zijn is dat je de beste Vietnamese tentjes en winkeltjes krijgt te zien. Dit geld niet alleen voor eten, maar ook voor traditionele Vietnamese kleding! We hebben echt veel lol gehad met jurken passen. Deze Ao Dai zoals het heet heb ik gekocht, samen met een overjas en een hoedje. Het was (is) mijn plan om het als carnavalskostuum te gebruiken, dus ik heb het allemaal nog wat ruimer laten maken zodat er een trui onderaank kan. Maar eigenlijk is ie daar gewoon te mooi voor!!



We begonnen vorige week met een bezoek aan een dorp waar ze net de halfjaarlijkse weeg-sessie hielden. Dit is voor alle kinderen tot 5 jaar oud, om ze in de gaten te houden en ondervoeding tijdig te ontdekken zodat ze behandeld kunnen worden. Ten minste, dat is het idee. In de praktijk is het verplicht routinewerk zonder verder gevolg. Een initiatief van UNICEF dat sinds de jaren 80 in de meeste ontwikkelingslanden gedaan wordt in elk geval.





De kinderen worden op een standaard weegschaal gezet die normaal op de markt gebruikt wordt om vlees/fruit te wegen etc. Al dan niet met kuipje voor de babies.

Daarna hebben we een training gegeven aan 'health workers' van verschillende niveaus om hen een baseline survey te laten uitvoeren voor ons. Weer capacity building he. Maar het viel nog niet mee, ik heb er zelf ook een hoop van geleerd. Vooral het personeel uit de communes snapte toch niet helemaal wat nou de bedoeling was, ze zijn ook zo bazig naar de dorpelingen toe, willen ze vanalles aanpraten, en dit deden ze dus ook tijdens de interviews. Niet bepaald de ideale manier om meningen en kennis te peilen.

Na de training gingen Ha Lan en ik ook zelf naar de dorpen toe om te helpen bij de baseline survey en toezicht te houden of alles wel goed ging.



Een voorbeeld van een commune health station. Ohja: een provincie bestaat uit districten, een district is onderverdeeld in communes en een commune bestaat uit een handjevol dorpen. De grootte van een dorp verschilt van 60 tot soms wel een paar honderd (of zelfs 1000 in een geval) huishoudens.


Zo ziet de siesta er uit :).



Een groepje moeders voert een opdracht uit tijdens een groepsdiscussie.



Voorbeeld van massamedia rond het commune health station.

De (heren)kapper in een dorp

En Ha Lan en ik op de trap bij een dorpshoofd.

Nu ben ik dus weer in Nha Trang, fijn om weer terug te zijn. Ik kan een fietsje lenen van het hotel, er is een prima wireless verbinding en ik kan twee dagen achter elkaar gaan duiken!! Ik heb er superveel zin in, morgen dus wel weer belachelijk vroeg opstaan helaas. Dat heb ik de afgelopen anderhalve week al moeten doen, de wallen onder m'n ogen bestaan inmiddels uit 3 lagen en dus had ik eigenlijk gehoopt op wat uitslapen hier, maar de kans om te gaan duiken wil ik toch niet laten liggen!

Bedtijd voor mij nu, tot een volgende keer!

Liefs, Nienke

Het project - Deel 2

Hallo daar, ik zou nog wat meer uitleggen over het plan de campagne:

Ten eerste willen we natuurlijk het percentage ondervoeding (zowel acute als chronische ondervoeding, weet je nog) bij deze mensen flink terugdringen, daar wordt alles op gebaseerd. Nu is het stokpaardje van het MCNV het ‘Community Management Health Development’ programma (CMHD), wat inhoudt dat je de mensen waarbij het probleem bestaat, zelf het probleem laat identificeren en ook zelf met oplossingen laat komen. Hier moet dan ook nog eens een duurzaam model uit voortkomen, zodat het uiteindelijk zonder de begeleiding van het MCNV kan worden voortgezet. Klinkt allemaal heel mooi, maar het is niet bepaald praktisch vind ik. Daar kan ik nog wel verder over uitweiden, maar dat is nu niet helemaal nodig J. De basis gebruiken we wel: Je laat de mensen zelf meedenken over hun problemen, kritiek leveren op het beleid er omheen en wat er aan gedaan kan worden. Met andere woorden, de groepen onderaan het zorgsysteem krijgen zo meer inspraak. We willen dan ook met dit project de mensen van de provincie er van overtuigen dat deze benadering geintegreerd zou moeten worden met de activiteiten van het bestaande nationale programma, zodat dit een meer ‘bottom-up’ werkwijze krijgt ipv ‘top-down’. Zo wordt de hulp die geleverd wordt specifieker voor deze groep mensen (alleen al voorlichting in de eigen taal ipv het Vietnamees zou veel uitmaken) en hopelijk wordt de situatie daarmee verbeterd.

Daar op doorgaand proberen we samen met de lokale en provinciale gezondheidsdients manieren te vinden om mensen meer kennis van (baby/kinder-)voeding bij te brengen en dus ook meer besef van hoe belangrijk goede voeding wel niet is. Daarbij willen we ook graag zorg-gerelateerd gedrag veranderen (zoals de kinderen niet de hele dag alleen thuis laten), en zorgen dat er goede maaltijden gemaakt worden. Klinkt ook leuk allemaal, maar zolang er geen voedselzekerheid is (geen lokale of betaalbare producten, weinig variatie) heb je hier helemaal niks aan. Bovendien houden de meeste mensen graag vast aan hun gewoontes en is het sowieso extreem moeilijk om gedrag te veranderen.

Daarom is het in de eerste plaats van belang om voedselzekerheid te verkrijgen en dit bereik je weer door aandacht te besteden aan landbouwmethoden, landgebruik, generatie van inkomen etc. Hier zijn ook programma’s voor, maar totdat dat eens echt effect heeft loopt iedereen natuurlijk nog steeds met het voedingsprobleem rond. Ik verwacht dus ook dat een van de strategieen die ontwikkeld gaat worden het extra voeden en opvangen van ondervoedde kinderen wordt. Op die manier krijgen die extra energie en voedingsstoffen binnen, totdat de sociaal-economische status van de families zodanig verbeterd is dat het percentage ondervoeding ook afneemt. Maar dat gaan we de komende twee weken ondervinden. Maandag beginnen we echt in de provincie (Phu Yen), waar we dan anderhalve week aan het werk zijn om alle ideeen en visies te verzamelen. Dan doen we door middel van interviews en groepsdiscussies, net als vorig jaar eigenlijk, met veel visualisatietechnieken. Hoe dat er in de praktijk uitziet zal ik dan wel laten zien.

Liefs

Aaaah Hoi An....

Met mijn laatste post heb ik waarschijnlijk de indruk gewekt dat ik toch wel aan het werk ben hier, grote kans dat ik jullie nu weer aan het twijfelen breng :P. Afgelopen weekend had ik namelijk kans om een extra dagje vrij te nemen, dus heb ik maar de trein gepakt naar Hoi An! (Mooiste treinroute in heel het land trouwens!) Geen zorgen, voor de rest van de tijd dat ik hier nog zit zal ik waarschijnlijk omkomen in het werk, dus geen leuke uitstapjes meer...

Wanneer je al dat tl-licht in Vietnam beu bent, is Hoi An de plek om naar toe te komen, het is zo’n charmant dorpje. Ik ben er sinds vorig jaar al helemaal verliefd op. Het oude centrum doet zowel koloniaal Frans als ouderwets Chinees aan en ik had er totaal geen moeite mee om net als vorig jaar lekker decadent te doen. Veel mooie oude huizen, een kabbelend riviertje, het strand op steenworp afstand, en natuurlijk honderden kleermakers, schoenmakers en lampionverkopers. Ook deze keer weer een doosje kleren naar Nederland gestuurd (Marike, over twee weken heb je je mooie knalrode houtje-touwtje jas binnen hoor!!), naast de verzoekjes die er lagen kon ik het zelf natuurlijk ook niet laten om wat op maat te laten maken! :).

Natuurlijk heb ik ook gedoken, echt fantastisch weer! Ik raak echt meer en meer verslaafd er aan, hopelijk kan ik over twee weken weer, wanneer ik in Nha Trang moet zijn (zoveel goede duikcentra zijn er helaas niet in Vietnam...). Ik had wel mazzel, het zicht onderwater was de afgelopen tijd maar zo’n 5 meter geweest steeds, maar afgelopen weekend werd het weer beter, en hadden we in de baai wel 20 meter zicht :). Mooi joh. Wel totaal anders dan Bonaire, hier zijn relatief weinig vissen te zien, maar wel veel anemonen (met van die lekker agressieve Nemo-visjes, erg leuk om ze uit te lokken), zeesterren en zacht koraal. Die combi vormde een heel sprookjesachtig landschap. Volgende keer toch eens een cameraatje meenemen.

Van onderwater dus geen foto’s om te laten zien, wel van daarboven:

Het oude centrum aan de rivier

Een mandenhandelaar

Veel lampionverkopers

En nog veel meer kleermakers, meestal in mooie oude pandjes

Vissersbootjes op het strand

De vissers zelf lagen in het water

Mijn project - Deel 1

Misschien wordt het ook eens tijd om eea uit te leggen over het project waar ik hier mee bezig ben. Volgens mij heb ik daar nog niet eens de moeite voor genomen. Het lijkt veel op wat ik vorig jaar heb gedaan, maar dit project gaat nog een stapje verder.

Vandaag alleen een beetje achtergrond, daar kan ik nl. al paaaagina’s over volschrijven, maar ik laat het nu maar bij eentje:

De Vietnamese bevolking bestaat uit twee soorten mensen: De gewone Vietnamees (‘Kinh’), die veel op de Chinees lijkt (daar ook van afstamt, al zal een Vietnamees dat zelf niet toegeven) en vooral in de kustgebieden en het daarachterliggende vlakkere land leeft. Daarachter wonen in de berggebieden van Vietnam verschillende etnische minderheden, of stammen. Deze lijken meer op de mensen in buurlanden Laos en Cambodja en verschillen op bijna alle vlakken enorm van de ‘Kinh’. Helaas wordt hun cultuur maar slecht behouden door invloed van de Vietnamese bevolking en de regering. Met de Kinh gaat het de laatste jaren heel goed en omdat dit de grootste bevolkingsgroep is (ruim 80%) lijkt het alsof Vietnam bijna ontwikkelingsland af is. Reden voor veel grote ontwikkelingsorganisaties om zich terug te trekken. Erg jammer, want met de etnische minderheden gaat het heel slecht. Ze zijn niet opgeleid zoals de Kinh en zijn ook lang niet zo brutaal. Daardoor worden ze vaak genaaid waar ze bij staan en komt er amper geld in het laatje na een oogst bijvoorbeeld. Omdat er niets voor eigen consumptie verbouwd wordt (gaat vaak ook niet, bijvoorbeeld door verwoeste grond door agent orange), er geen geld is voor vee en er ook geen geld is om iets op de markt te kopen, moeten de meesten bijna elke dag leven van alleen wat rijst of mais en verder niets (ja, vuil water ook nog). Dan krijg je natuurlijk te maken met allerlei ziektes en ondervoeding. Bijna iedereen in de bergdorpen heeft te maken met ondervoeding, maar ons project richt zich vooral op kleine kinderen tot 5 jaar oud (en dan vooral die van 0-24 maanden) en zwangere vrouwen. Dit omdat bij deze jonge (ongeboren) kinderen de ondervoeding nog aan te pakken valt en de negatieve lange-termijn gevolgen terug te draaien zijn. Als ze eenmaal een kleuter zijn is het eigenlijk al te laat. Maar het project richt zich ook op alles dat invloed heeft op het ontstaan van ondervoeding, zoals de gezondheidszorg, begeleiding, en gedrag en kennis van de ouders.

Een beetje over het voedingsprobleem:
Er bestaan twee soorten ondervoeding: chronische ondervoeding en acute ondervoeding. Bijna iedereen bij de etnische minderheden is chronisch ondervoed. Dit betekent dat ze veel kleiner zijn dan andere bevolkingsgroepen in de wereld (kleiner dan 2 standaarddeviaties van het wereldgemiddelde), en ook veel minder wegen dan de standaard. En dat komt door jaar in jaar uit hetzelfde dieet met gemiddeld te weinig voedingsstoffen en/of energie. Deze mensen zijn dus klein en iel, maar niet per se uitgehongerd. Acute ondervoeding is wanneer iemand op het moment van meten veel te weinig weegt voor zijn/haar lengte. Dit is vaak goed te zien aan een kind. Misschien niet aan hoe mager het er uit ziet, maar wel omdat het bleek ziet, huidproblemen heeft en totaal geen levenslust lijkt te hebben. Een kleuter behoort niet de hele dag voor zich uit te zitten staren, niet reagerend op de aandacht die jij probeert te krijgen.

Het is niet zo dat de regering hier helemaal geen aandacht voor heeft. In tegenstelling, ze zijn erg ambitieus en willen Vietnam in een rap tempo uit de problemen halen die het nog heeft. Er bestaat ook een nationaal programma tegen ondervoeding, dat zich onder andere bezig houdt met het wegen en registreren van alle kinderen tot 5 jaar oud, het verspreiden van vitamine A capsules, en het verstrekken van informatie. Dit verloopt in de praktijk alleen niet altijd even handig, waardoor de meeste etnische minderheden er weinig voordeel aan hebben en in dezelfde vicieuze cirkel blijven hangen.

Een heeeel klein beetje over onze rol:
Onze taak is om hier structureel verandering in te brengen (okee, voorlopig in 1 kleine provincie dan), en verbeterde en aanvullende strategieen te ontwikkelen om het aantal kinderen met ondervoeding terug te dringen. Een andere keer zal ik daar meer over vertellen, over hoe we dat dan willen aanpakken en hoe verschrikkelijk moeilijk dat wel niet is!

Tot dan,
Nienke

Weer es tijd voor een update!

Haai allemaal,

Posten kwam er niet van de afgelopen weken, want ik moest echt even genieten van elke minuut die ik had! Ik heb geen idee in welke jetlag ik nog zit, mijn coordinatie en concentratievermogen zijn in elk geval ver beneden niveau. De meesten weten het wel, ik heb een maandje een break genomen van Vietnam. Twee weken NL en twee weken Curacao/Bonaire. Echt heeeeerlijk om weer even terug te zijn en de lente weer eens mee te maken, want dat is inmiddels ook alweer drie jaar geleden... Ook de Antillen voelden weer als thuis, Bonaire vond ik echt het beste, wat een watersportparadijsje!

Inmiddels ben ik alweer gearriveerd in Dong Ha en heb hier nog twee maanden voor de boeg voordat het project hier echt klaar is (voor mij dan). Daarna blijf ik denk ik lekker in Nederland :). Heb het wel weer gehad zo lang van huis aan de andere kant van de wereld. Jaaaah die eerste paar dagen zou ik het liefst direct terugkeren, maar da's volgende week weer over hoor! De komende 2-3 weken wordt het 'saai' kantoorwerk, daarna volgt er weer een sessie met de betrokken mensen en dorpen. Tussendoor hoop ik nog naar het kleermakersstadje Hoi An te gaan, ook omdat je daar goed kan duiken en ik na Bonaire de 'divebug' weer helemaal te pakken heb! Tzt volgen er vast foto's.

Ik zou nu graag wat foto's van de Antillen laten zien, maar daarvoor is het internet hier echt te traag hoor. Misschien gaat het op facebook beter, ga het zo proberen.

Liefs, Nienke

Een midweekje rust!

Afgelopen week even geen getoeter, geen ge-you!you!you!, en dus geen onbeschofte luidruchtige Vietnamezen om me heen, want ik zat in Laos. Ik blijf me er over verbazen dat de mensen in de omringende landen wel gewoon rustig en beleefd zijn. Of eerder andersom dus… rare Vietnamezen. Ik had er van te voren eigenlijk niet bij stil gestaan, maar het was erg lekker om even aan alle drukte te ontsnappen!

Erg veel van Laos heb ik nog niet gezien, alleen de provincie Savannakhet en de gelijknamige hoofdstad. Een groep van het MCNV had daar een workshop deze week en er was nog wel plek over in de van, dus mochten wij (Nini & Ellen ook uit Dong Ha, Dorota uit Hue en ik) gratis meereizen. Relaxed! Aangezien het wel een hele dag in beslag neemt om er te komen, inclusief 2 uur wachten aan de grens voor een visum, waren er 2 volle dagen over om eea te bekijken. In Savannakhet zelf was al veel te zien. Ook Laos is ooit een kolonie van Frankrijk geweest, en dus is er een echt Frans uitziend dorpspleintje met een kerkje en wat smalle straten eromheen. Alles is wel enorm vervallen, maar dat geeft ook wel karakter. Eén gebouw was wel mooi opgeknapt en daar zat dan ook een ‘sjiek’ Frans restaurant in. Nog steeds erg goed betaalbaar voor ons Hollanders natuurlijk, dus we hebben echt genoooten van een broodje zalm met wasabi-mayonaise en echte frietjes!! Dat ging er wel in na anderhalve maand alleen traditioneel Vietnamees eten (ook heel lekker hoor J). Het Laotiaanse eten is ook echt mouth-watering. Veel Thaise invloed, dus lekker spicy! En dan die speciale Mekong-vis die gebarbecued wordt in een laag zout...hmmmm.

Het platteland van Savannakhet

Straatbeeld in Savannakhet

Pepertjes drogen

Het oude dorpsplein van Savannakhet

Naast het geweldige eten en de fijne sfeer in Savannakhet zijn er ook een aantal boeddhistische tempels en stupa’s te bezichtigen. Eén daarvan is een van de belangrijkste in Laos, That Inghang. Lang lang geleden (2000-1500 jaar) ooit gebouwd op de plek waar een boeddhistische monnik stierf nadat ie een varken had gegeten (als ik het goed begrepen heb hoor...). Tot op de dag van vandaag is het voor de omwonende dorpelingen in elk geval onmogelijk varkens te houden of te eten. Tja... dat is ook wel erg bijzonder.

Ellen en ik voor de 1500 jaar oude stupa

Bij een boeddhistische tempel

Bezigheden binnen het complex van een boeddhistische tempel

Detail op een tempelgebouw

Om That Inghang heen ligt allemaal jungle, en daar hebben we ook een dagje door heen gebanjerd. Samen met een lokale gids, en dat was ook wel nodig want er is een wirwar van kleine paadjes door de dichte begroeing. Leuk was natuurlijk dat die man ook vanalles te vertellen had over verschillende planten en bomen. Lekker gepicknicked en een dutje gedaan aan een meer, alles heel relaxed. Moest eigenlijk ook wel, want het was extreem warm (35-40 graden) en daarnaast was de luchtvochtigheidsgraad ook erg hoog, omdat het regenseizoen binnenkort begint.

Presentatie van de eco-tour in het toeristencentrumpje

In de jungle, met op de achtergrond een boom waar olie, maar ook honing wordt gewonnen.

Dit zijn rupsen... ze zien er raar uit en ze bewegen ook raar, en ze springen met een grote boog weg als je ze een duwtje geeft.

Water drinken uit een stuk afgechopte tak (en flink veel ook!!)

Maar in die sauna wordt wel hard gewerkt door veel mensen, zoals in de zoutmijn die we bezocht hebben. Alles wordt met de hand gedaan, van het zout in de zoutpannen bij elkaar schrapen, tot het vervoer ervan. Zakken van 50 kg elk worden door mannekes van zelf amper 50 kilo een grote truck in gedragen. Wat een werk! Van de arbo hebben ze hier nog niet gehoord.

Werk in de zoutpannen

Zakken van 50 kilo

Het zoute water (25%) wordt opgepompd vanuit een ondergronds meer

Morgenochtend heeel vroeg vertrek ik met Ha Lan naar de provincie Phu Yen, daar volgt dan een eerste kennismaking met het programma op het gebied van ondervoeding. Op alle niveaus gaan we met mensen praten om te zien hoe en of het werkt. Volgende week leg ik daar wel meer over uit, voor vandaag is het wel weer genoeg!

xNienke

Overzichtje van de bezochte en te bezoeken plaatsen