Mijn project - Deel 1

Misschien wordt het ook eens tijd om eea uit te leggen over het project waar ik hier mee bezig ben. Volgens mij heb ik daar nog niet eens de moeite voor genomen. Het lijkt veel op wat ik vorig jaar heb gedaan, maar dit project gaat nog een stapje verder.

Vandaag alleen een beetje achtergrond, daar kan ik nl. al paaaagina’s over volschrijven, maar ik laat het nu maar bij eentje:

De Vietnamese bevolking bestaat uit twee soorten mensen: De gewone Vietnamees (‘Kinh’), die veel op de Chinees lijkt (daar ook van afstamt, al zal een Vietnamees dat zelf niet toegeven) en vooral in de kustgebieden en het daarachterliggende vlakkere land leeft. Daarachter wonen in de berggebieden van Vietnam verschillende etnische minderheden, of stammen. Deze lijken meer op de mensen in buurlanden Laos en Cambodja en verschillen op bijna alle vlakken enorm van de ‘Kinh’. Helaas wordt hun cultuur maar slecht behouden door invloed van de Vietnamese bevolking en de regering. Met de Kinh gaat het de laatste jaren heel goed en omdat dit de grootste bevolkingsgroep is (ruim 80%) lijkt het alsof Vietnam bijna ontwikkelingsland af is. Reden voor veel grote ontwikkelingsorganisaties om zich terug te trekken. Erg jammer, want met de etnische minderheden gaat het heel slecht. Ze zijn niet opgeleid zoals de Kinh en zijn ook lang niet zo brutaal. Daardoor worden ze vaak genaaid waar ze bij staan en komt er amper geld in het laatje na een oogst bijvoorbeeld. Omdat er niets voor eigen consumptie verbouwd wordt (gaat vaak ook niet, bijvoorbeeld door verwoeste grond door agent orange), er geen geld is voor vee en er ook geen geld is om iets op de markt te kopen, moeten de meesten bijna elke dag leven van alleen wat rijst of mais en verder niets (ja, vuil water ook nog). Dan krijg je natuurlijk te maken met allerlei ziektes en ondervoeding. Bijna iedereen in de bergdorpen heeft te maken met ondervoeding, maar ons project richt zich vooral op kleine kinderen tot 5 jaar oud (en dan vooral die van 0-24 maanden) en zwangere vrouwen. Dit omdat bij deze jonge (ongeboren) kinderen de ondervoeding nog aan te pakken valt en de negatieve lange-termijn gevolgen terug te draaien zijn. Als ze eenmaal een kleuter zijn is het eigenlijk al te laat. Maar het project richt zich ook op alles dat invloed heeft op het ontstaan van ondervoeding, zoals de gezondheidszorg, begeleiding, en gedrag en kennis van de ouders.

Een beetje over het voedingsprobleem:
Er bestaan twee soorten ondervoeding: chronische ondervoeding en acute ondervoeding. Bijna iedereen bij de etnische minderheden is chronisch ondervoed. Dit betekent dat ze veel kleiner zijn dan andere bevolkingsgroepen in de wereld (kleiner dan 2 standaarddeviaties van het wereldgemiddelde), en ook veel minder wegen dan de standaard. En dat komt door jaar in jaar uit hetzelfde dieet met gemiddeld te weinig voedingsstoffen en/of energie. Deze mensen zijn dus klein en iel, maar niet per se uitgehongerd. Acute ondervoeding is wanneer iemand op het moment van meten veel te weinig weegt voor zijn/haar lengte. Dit is vaak goed te zien aan een kind. Misschien niet aan hoe mager het er uit ziet, maar wel omdat het bleek ziet, huidproblemen heeft en totaal geen levenslust lijkt te hebben. Een kleuter behoort niet de hele dag voor zich uit te zitten staren, niet reagerend op de aandacht die jij probeert te krijgen.

Het is niet zo dat de regering hier helemaal geen aandacht voor heeft. In tegenstelling, ze zijn erg ambitieus en willen Vietnam in een rap tempo uit de problemen halen die het nog heeft. Er bestaat ook een nationaal programma tegen ondervoeding, dat zich onder andere bezig houdt met het wegen en registreren van alle kinderen tot 5 jaar oud, het verspreiden van vitamine A capsules, en het verstrekken van informatie. Dit verloopt in de praktijk alleen niet altijd even handig, waardoor de meeste etnische minderheden er weinig voordeel aan hebben en in dezelfde vicieuze cirkel blijven hangen.

Een heeeel klein beetje over onze rol:
Onze taak is om hier structureel verandering in te brengen (okee, voorlopig in 1 kleine provincie dan), en verbeterde en aanvullende strategieen te ontwikkelen om het aantal kinderen met ondervoeding terug te dringen. Een andere keer zal ik daar meer over vertellen, over hoe we dat dan willen aanpakken en hoe verschrikkelijk moeilijk dat wel niet is!

Tot dan,
Nienke