Moe maar voldaan

Ha lezers, ik heb er een drukke anderhalve week opzitten, maar nu kan ik even lekker chillen in Nha Trang. Zaterdag reis ik weer terug naar Dong Ha en tot die tijd zal ik me hier goed vermaken met het eten van pasta en pizza, duiken, en hopelijk ook nog een bezoekje aan een MCNV-project dat in deze provincie loopt (Khanh Hoa, ja het vast niet allemaal te volgen... weet ik wel).

Ik gooi er maar een hoop foto's op, met wat omschrijving eromheen van wat ik allemaal gedaan heb de afgelopen 2 weken. Pak er even een kop koffie bij zou ik zeggen...

Het begon met een dagtripje naar twee grotten op twee uur rijden van Dong Ha. Deze liggen in een nationaal park van karstgebergte dat op de bekende lijst van UNESCO staat. Inderdaad een prachtig gebied (al niet mooier dan de rest van Vietnam, het hele land ziet er zo uit), en de grotten waren ook echt supermooi. Vooral echt enorm groot, je kon zo ver doorlopen! De ene grot lag op het niveau van de rivier, die stroomde er dan ook doorheen en we moesten met een bootje naar binnen.



De tweede lag 600 treden hoog erboven. De klim viel me op zich nog mee, we (Nini en ik) hadden mazzel dat het wat bewolkt was. Maar met 35 graden en een hoge luchtvochtigheidsgraad zweet je dan toch zoveel dat t lijkt alsof je onder de douche staat!



Prachtig uitzicht, het was absoluut de moeite waard. De poeltjes die je ziet in de rijstvelden zijn trouwens bomkraters van de oorlog nog. Die zie je niet alleen hier, maar in het hele midden van het land en echt overal.





Het boottochtje naar de grotten toe was ook mooi, veel mensen die de rivier gebruiken voor hun dagelijkse dingen als haren wassen, afwassen en hier de buffels laten badderen.

Nog een dagje werken tussendoor (een workshop 'active learning' geven aan de docenten van de secondary medical school hier, echt superleuk) en daarna alweer snel door naar Phu Yen! Een kleine provincie, met 3 bergdistricten waar nog veel arme mensen wonen. Omdat het hooguit 2 uur rijden is van het centrum van de provincie naar het centrum van zo'n district bleven Ha Lan en ik in een hotel in Tuy Hoa, de hoofdstad (okee, en omdat ik als westerling niet mag overnachten in de districten...).


Typisch Vietnamese stijl, 1 kamer breed :). Maar echt prima hotelletje, leuke familie die het runt enzo. Tuy Hoa is eigenlijk net zoiets als Dong Ha, een kleine provinciestad zonder toeristen, maar het is er zoveel relaxter! Het ligt ten eerste mooier, er is meer te doen, en het beste: de mensen zijn vriendelijker, beschaafder en laten me met rust! Heel fijn.


Lekker eten hebben ze hier natuurlijk ook, specialiteit van de streek is gedroogde rijstvellen (soort kroepoek), maar de gechopte eend met rijstsoep gaat er ook heeel goed in!



Verder ligt hier nog een heuvel met een oude Cham toren erop, een volk dat hier ooit machtig was en veel mooie steden en tempels had. Totdat de Chinezen kwamen, de huidige Vietnamese bevolking stamt daarvan af en de Cham zijn nu niet meer dan een etnische bevolkingsgroep in de bergdistricten die dus van minder dan een halve euro per dag moeten rondkomen.



Vanaf de heuvel heb je erg mooi uitzicht over Tuy Hoa. Er is rondom de toren dan ook een parkje aangelegd. De Tuy Hoa-ers wandelen na het werk in hun sportkleding de heuvel op en eenmaal boven gaan ze dan een paar minuten met hun armen in de rondte zwaaien. Zooo, portie beweging voor vandaag weer gehad! Haha, ze blijven echt raar.

Een erg groot voordeel van met Vietnamezen op pad zijn is dat je de beste Vietnamese tentjes en winkeltjes krijgt te zien. Dit geld niet alleen voor eten, maar ook voor traditionele Vietnamese kleding! We hebben echt veel lol gehad met jurken passen. Deze Ao Dai zoals het heet heb ik gekocht, samen met een overjas en een hoedje. Het was (is) mijn plan om het als carnavalskostuum te gebruiken, dus ik heb het allemaal nog wat ruimer laten maken zodat er een trui onderaank kan. Maar eigenlijk is ie daar gewoon te mooi voor!!



We begonnen vorige week met een bezoek aan een dorp waar ze net de halfjaarlijkse weeg-sessie hielden. Dit is voor alle kinderen tot 5 jaar oud, om ze in de gaten te houden en ondervoeding tijdig te ontdekken zodat ze behandeld kunnen worden. Ten minste, dat is het idee. In de praktijk is het verplicht routinewerk zonder verder gevolg. Een initiatief van UNICEF dat sinds de jaren 80 in de meeste ontwikkelingslanden gedaan wordt in elk geval.





De kinderen worden op een standaard weegschaal gezet die normaal op de markt gebruikt wordt om vlees/fruit te wegen etc. Al dan niet met kuipje voor de babies.

Daarna hebben we een training gegeven aan 'health workers' van verschillende niveaus om hen een baseline survey te laten uitvoeren voor ons. Weer capacity building he. Maar het viel nog niet mee, ik heb er zelf ook een hoop van geleerd. Vooral het personeel uit de communes snapte toch niet helemaal wat nou de bedoeling was, ze zijn ook zo bazig naar de dorpelingen toe, willen ze vanalles aanpraten, en dit deden ze dus ook tijdens de interviews. Niet bepaald de ideale manier om meningen en kennis te peilen.

Na de training gingen Ha Lan en ik ook zelf naar de dorpen toe om te helpen bij de baseline survey en toezicht te houden of alles wel goed ging.



Een voorbeeld van een commune health station. Ohja: een provincie bestaat uit districten, een district is onderverdeeld in communes en een commune bestaat uit een handjevol dorpen. De grootte van een dorp verschilt van 60 tot soms wel een paar honderd (of zelfs 1000 in een geval) huishoudens.


Zo ziet de siesta er uit :).



Een groepje moeders voert een opdracht uit tijdens een groepsdiscussie.



Voorbeeld van massamedia rond het commune health station.

De (heren)kapper in een dorp

En Ha Lan en ik op de trap bij een dorpshoofd.

Nu ben ik dus weer in Nha Trang, fijn om weer terug te zijn. Ik kan een fietsje lenen van het hotel, er is een prima wireless verbinding en ik kan twee dagen achter elkaar gaan duiken!! Ik heb er superveel zin in, morgen dus wel weer belachelijk vroeg opstaan helaas. Dat heb ik de afgelopen anderhalve week al moeten doen, de wallen onder m'n ogen bestaan inmiddels uit 3 lagen en dus had ik eigenlijk gehoopt op wat uitslapen hier, maar de kans om te gaan duiken wil ik toch niet laten liggen!

Bedtijd voor mij nu, tot een volgende keer!

Liefs, Nienke